Przynajmniej do takiego wniosku można dojść czytając artykuł, który ukazał się na Gazeta.pl. Okazuje się, że naukowiec Niklas Ravaja na podstawie badań stanów emocjonalnych 36 graczy w trakcie zabawy w James Bond 007: NightFire stwierdził, że:

“Kiedy gracze zabijali przeciwnika, ich czynności elektryczne na skórze gwałtownie się nasilały, a czujniki na twarzy rejestrowały cierpienie. Zamiast radości wynikającej ze zwycięstwa i sukcesu, zranienie i zabicie przeciwnika powodowało niepokój albo złość, bądź obie te emocje”.

Kiedy gracze sami byli zabijani, czujniki rejestrowały dla odmiany “efekt wysokiego podniecenia o dodatniej walencyjności”, powiedział. Umieranie było w jakiś sposób zabawne.

Rajavas tłumaczy to dwoma faktami. Po pierwsze w każdym człowieku zaszyty jest gdzieś kodeks moralny i działając niezgodnie z nim sprzeciwiamy się samemu sobie, choć im więcej gramy tym większa znieczulica nas bierze. Pozytywne odczucia spowodowane śmiercią tłumaczy chwilowym uczuciem relaksu i wyrwania się z rozgrywki.
Na pewno nie można się nie zgodzić, że człowiek na chwilę może się wyluzować szczególnie, że gdy gramy to cały czas musimy być skoncentrowani. Z drugiej jednak strony jak próbowałem przejść samolot na najwyższym poziomie trudności w Call of Duty 4, to na pewno gdy ginąłem przed samymi drzwiami to nie odczuwałem ulgi tylko miałem ochotę rzucić padem o ścianę, ale to pewnie ta znieczulica.
W każdym razie polecam przyglądnąć się artykułowi, przynajmniej będziecie wiedzieli, że gracz nadal jest człowiekiem.